Poza przepięknymi liśćmi, kaladium tworzy też dość ciekawe kwiatostany, złożone z kolby oraz otaczającej ją pochwy. W uprawie amatorskiej jednak nie zawsze zakwita. Rośliny z tego rodzaju osiągają przeważnie wysokość do 40 cm.

Kaladium jest rośliną dość trudną w uprawie lecz ze względu na walory dekoracyjne, dość często spotykaną w mieszkaniach. Warunki uprawy doniczkowej lepiej znoszą odmiany mieszańcowe, które lepiej tolerują suche powietrze, panujące w większości mieszkań.

Przede wszystkim trzeba jej zapewnić jasne stanowisko ale nie bezpośrednio nasłonecznione, gdyż łatwo dochodzi do poparzenia liści. Musi być to zatem światło rozproszone (np. pod jasnym oknem ale nie na parapecie, tuż przy szybie). Gdy kaladium ma zbyt mało światła, liście tracą swój urok. Temperatura uprawy powinna wynosić od 15°C do 24°C.

Roślina wymaga gleby wilgotnej (ale nie podmokłej, bo wówczas zaczną gnić bulwy). W sezonie wegetacyjnym podlewamy 2 do 3 razy w tygodniu. Co 3 tygodnie warto też podać niewielką dawkę nawozu wieloskładnikowego. Podlewanie ograniczamy gdy roślina przestanie wytwarzać nowe liście.

Trzeba też pamiętać, że kaladium wymaga wysokiej wilgotności powietrza. Nie możemy jednak go zraszać, gdyż na liściach powstaną plamy (delikatnych liści kaladium nie przecieramy też szmatką ani nie stosujemy nabłyszczaczy). Wilgotność trzeba zatem zapewnić umieszczając w pobliżu pojemnik, z którego będzie parować woda lub stawiając doniczkę na szerokiej tacce wypełnionej cienką warstwą kamyczków, pomiędzy które wlewamy wodę. Kamyki zwiększają powierzchnię parowania i zapewniając wilgoć w powietrzu.

Po obumarciu części nadziemnej bulwy przechowujemy w warunkach niedużej wilgotności (umiarkowane podlewanie co 2 tygodnie) i w nieco chłodniejszym pomieszczeniu – najlepiej w temperaturze około 18°C.

Jak wspomniałem na początku artykułu, kaladium możemy też wysadzać na ogrodową rabatę. Możemy to jednak zrobić dopiero tuż przed nadejściem lata, gdy mamy pewność, że temperatura nie będzie długotrwale spadać poniżej 13°C. Podobnie jak w uprawie doniczkowej wybieramy mu stanowisko jasne (ale nie bezpośrednio nasłonecznione) lub półcieniste. Stanowisko musi być ciepłe i osłonięte, nie narażone na okresowe spadki temperatur. Roślinę możemy sadzić w towarzystwie innych roślin lubiących gleby żyzne i wilgotne. Trzeba jednak pamiętać, że nie wolno zraszać liści kaladium, a zatem trzeba podlewać bezpośrednio na glebę. Pod koniec lata, gdy liście zaschną, bulwę wykopujemy i przenosimy do ogrzewanego pomieszczenia o temp. 18°C. Postępujemy zatem podobnie jak w uprawie doniczkowej. Przezimowane bulwy można rozmnażać przez podział.

Niezależnie od tego czy uprawiamy kaladium w domu, czy w ogrodzie, pamiętajmy że jest ono rośliną trującą. Po spożyciu może powodować zapalenie jelit. Wszelkie prace pielęgnacyjne wykonujmy zatem w rękawicach.

Więcej informacji o ogrodowej uprawie kaladium, oraz innych jego krewnych z rodziny obrazkowatych, znajduje się w naszym poradniku, w artykule Cantedeskia, arisema, obrazki włoskie. Natomiast bulwy ciekawych odmian do uprawy w ogrodzie widziałem w sklepie internetowym ŚwiatCebul.pl

Zarówno kalla jak i cantedeskia należą do rodziny Obrazkowatych (Araceae). Do rodzaju Calla należy tylko jeden gatunek – Czermień błotna (Calla palustris). Niewielkie kwiaty czermieni błotnej pojawiają się od późnej wiosny do początku lata na wzniesionej, zielonkawej kolbie. Kwiatostan jest otoczony białą, papierowatą pochwą, przypominającą liść. Jesienią na pochwie pojawiają się czerwone lub pomarańczowe owoce (uwaga – są one trujące). Ozdobą czermieni są także błyszczące liście o sercowatym kształcie. Można ją sadzić przy brzegu oczka wodnego albo w ogrodzie bagiennym. Lubi gleby mokre, ciężkie i gliniaste. Można ją sadzić w różnym nasłonecznieniu ale na stanowiskach bardziej cienistych tworzy dorodniejsze liście. Zdjęcie tego gatunku oraz nieco więcej informacji jest w naszej encyklopedii roślin, gdzie opisaliśmy Calla pallustris.

Kwiatostany cantedeskii (Zantedeschia) również są otoczone kolbami, a niektóre gatunki z tego rodzaju także rosną przy brzegach zbiorników wodnych, na glebach mokrych. Podobny jest również termin kwitnienia – od późnej wiosny do początku lata. Być może dlatego właśnie rośliny te są ze sobą mylone. Gdy jednak dokładnie przyjrzymy się ich kwiatostanom, dostrzeżemy spore różnice. Cantedeskie posiadają też inne liście, strzałkowate, a nie sercowate, jak u czermieni. U wielu odmian są one nakrapiane. Przede wszystkim jednak cantedeskie są dostępne w ogromnej liczbie odmian o kwiatach w pełnej gamie barw – od białych, poprzez żółte, pomarańczowe, czerwone, aż po ciemnobordowe. Ze względu na niewielką mrozoodporność, w ogrodach cantedeskie można uprawiać sezonowo, wykopując ich kłącza na okres zimy.

Więcej informacji o uprawie cantedeskii oraz ich bliskich krewnych z rodziny obrazkowatych jest w naszym poradniku w artykule cantedeskia, arisema, obrazki włoskie.

Przed przystąpieniem do budowy zastanawiamy się nad szeregiem kwestii związanych z przedsięwzięciem. Pierwsze co musimy rozważyć to: jaką altankę chcemy? Czy ma to być zadaszona konstrukcja bez ścian, czy z lekkimi ażurowymi ściankami, czy może właśnie mały domek?

Wszystko zależy od tego, gdzie owa altana będzie postawiona. Jeśli będziemy ją stawiać w przydomowym ogrodzie w miejscu osłoniętym, porośniętym krzewami, to możemy poprzestać na zadaszonej konstrukcji bez ścian. Jeśli nie posiadamy takiego zacisznego miejsca to dobrze by było, byśmy ustawili konstrukcję z ażurowymi ścianami. Ochroni ona nas wówczas nie tylko przed słońcem, ale także przed wiatrem, szczególnie jeśli dodatkowo naszą altankę obsadzimy pnączami. Jeżeli będą to kolorowe pnącza takie jak np. clematisy, czy pachnące, jak wiciokrzewy, to stworzymy sobie przyjemny kącik do wypoczynku, urokliwe miejsce spotkań czy nawet niewielkich przyjęć rodzinnych w letnie popołudnia.

Kiedy jednak rozważamy postawienie altany z dala od miejsca zamieszkania, na działce ROD, to lepiej wybrać niewielki domek, który nie tylko będzie służył nam do odpoczynku, ale także do spędzenia nocy, gdy postanowimy zostać dłużej na działce. Będzie to miejsce w którym będziemy mogli przygotować ciepły posiłek podczas urlopu na działce, czy też schować ogrodnicze narzędzia.

Na budowę domków i altan nie jest wymagane pozwolenie na budowę, a jedynie zgłoszenie do Starostwa Powiatowego. Przepisy dotyczące stawiania altan na działkach i ogrodach znajdziemy w Ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.j. Dz.U.2010.243.1623 z późn. zm.). Są tam dokładnie sprecyzowane warunki, jakie musimy spełnić przy budowie altany, między innymi do jakiej wielkości możemy stawiać altany bez pozwolenia, a na jakie już pozwolenie musimy uzyskać. Prawo Budowlane wskaże nam również, jakie dokumenty musimy załączyć do naszego zgłoszenia.

Posiadacze ogrodów działkowych ROD, noszący się z zamiarem postawienia altany, powinni dodatkowo zapoznać się z § 107 Regulaminu ROD, który zawiera najwięcej szczegółowych wskazań dotyczących budowy altan na działkach ogrodniczych. Jeżeli zaś powierzchnia zabudowy ich altany nie przekroczy 25 m² w miastach i do 35 m² poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, posiadacze ogrodów w ROD nie mają obowiązku zgłaszania budowy tej altany w Starostwie Powiatowym, muszą jedynie spełnić wymogi Regulaminu.

Na jakąkolwiek altanę byśmy się nie zdecydowali, powinniśmy dobrze wybrać teren pod budowę altany. Najlepiej by teren był utwardzony, jeśli takim nie dysponujemy powinniśmy sami go utwardzić za pomocą drobnych kamieni, żwiru i piasku. Pod altanę powinniśmy wykonać fundament, możemy zrobić sami wylewkę, lub skorzystać z gotowych bloków betonowych. Podłoga w altance może być wykonana z betonu i na to wyłożona płytkami ceramicznymi lub klinkierowymi. Jeśli dysponujemy przepuszczalnym suchym podłożem, możemy pokusić się o wykonanie podłogi z impregnowanych desek. Mogą to być deski sosnowe lub świerkowe, które jednak nie należą do najtrwalszych. Obecnie bardzo popularne staje się drewno egzotyczne, a wśród nich mało znane bangkirai, massaranduba czy bumaru, które zawiera w sobie olej i sporo garbników, dzięki czemu jest odporne na niesprzyjające warunki atmosferyczne. Żeby jednak z czasem drewno nie poszarzało, warto je co pewien czas natłuszczać olejem do renowacji drewna.

Z podobnych gatunków drewna możemy postawić całą altanę. Drewno pięknie komponuje się w ogrodzie z roślinami, sprawiając wrażenie naturalności. Na rynku dostępne są gotowe altany na układzie kwadratu, sześciokąta i ośmiokąta. Możemy zamówić taką gotową altanę, lub pokusić się o wykonanie jej samemu. Do dyspozycji mamy wówczas gotowe elementy do składania (odpowiednio już zabezpieczone) lub surowy materiał, z którego, jeśli posiadamy smykałkę do majsterkowania, możemy sami wybudować altankę. Trzeba jednak pamiętać o odpowiednim jej zabezpieczeniu przed wilgocią i wpływem czynników atmosferycznych, poprzez impregnację i lakierowanie drewna.

W zależności od charakteru ogrodu, możemy również ustawić w ogrodzie altanę kutą. Są one bardzo trwałe, malowane proszkowo będą służyć wiele lat bez dodatkowych zabezpieczeń. W dużych rustykalnych ogrodach można spotkać altany budowane z kamienia czy klinkieru, w małym ogrodzie, czy na działce, taka altana jednak przytłacza i sprawia że ogród staje się ciężki, nienaturalny. Do przykrycia altany, stosujemy różne materiały. Bardzo naturalnie i pięknie wyglądają altany kryte trzciną lub słomą. Ale można też altanę przykryć blachodachówką, gontem bitumicznym lub gontem drewnianym, papodachówką, czy dachówką ceramiczną. Wszystko zależy od naszej inwencji i upodobań.

Jeśli nie czujemy się na siłach, by sami wybudować altanę, możemy wynająć firmę, która wykona ją za nas. Na rynku znajdziemy wiele firm specjalizujących się w budowie i ustawianiu altan.

Przeczytaj również w poradniku ogrodniczym:

• Budowa altany ogrodowej

Obecność skarpy na działce daje także niepowtarzalną możliwość stworzenia bardzo oryginalnego ogrodu skalnego, gdzie dobrze będą się czuły rośliny o wysokich wymaganiach uprawowych, które na zwykłych rabatach kwiatowych zamierają w przeciągu jednego sezonu.

Jednak wszelkie prace związane z zagospodarowaniem skarpy należy rozpocząć od umocnienia jej brzegów oraz ewentualnego ‘przemeblowania’ bardzo stromych zboczy. By ograniczyć osuwanie się gleby po silnych opadach deszczu oraz pod wpływem erozji wietrznej należy skarpę otoczyć murkiem oporowym stworzonym z dużych głazów lub podkładów kolejowych wbitych pod katem 75°, co znacznie umocni podstawę. Wzdłuż stromego brzegu można także stworzyć suchy murek z połączonych zaprawą płaskich kamieni układanych na zakładkę.

Aby skarpa się nie osuwała, warto wzmocnić ją murkiem oporowym.

Bardzo ciekawe rozwiązanie to utworzenie na brzegach skarpy kilku mniejszych tarasów otoczonych murkami kamiennymi gdzie można z powodzeniem uprawiać wiele wysokogórskich roślin nie znoszących nadmiaru wilgoci podczas jesienno-zimowych miesięcy.

Dobór gatunków do obsadzenia zboczy skarpy w dużej mierze zależy od ich kierunku nachylenia. Na południowym stoku dobrze będą rozwijały się rośliny całkowicie nieprzydatne do obsadzanie chłodnych, zacienionych północnych skłonów.

Na stokach o wystawie zachodniej lub południowej można stworzyć skrawek murawy kserotermicznej, gdzie doskonale będą rosły gatunki pochodzące nawet z cieplejszych stref klimatycznych, pod warunkiem, że osłonimy je przed nadmiarem wilgoci w czasie spoczynku wegetacyjnego (czyli na zimę). Na glebie rozluźnionej dużą ilością piasku oraz drobnego żwiru znakomicie rozrosną się mrozoodporne gatunki opuncji, rojniki, dziewięćsiły oraz wiele innych gatunków oraz odmian roślin ozdobnych kochających słoneczne stanowiska.

Tworząc murawy kserotermiczne nie sposób zapomnieć o miłkach wiosennych (Adonis vernalis), szałwii łąkowej (Salvia pratensis), strzelistych dziewannach (Verbascum nigrum), pięciornikach bylinowych (Potentilla sp.), aromatycznych macierzankach (Thymus sp.) oraz goździkach kropkowanych (Dianthus deltoides), udających się doskonale nawet na suchej glebie pod warunkiem, że zawiera ona dostatecznie dużo wapnia.

Zupełnie inne zbiorowisko roślinne można stworzyć podczas zagospodarowania stoków o wystawie wschodniej oraz północnej. Zwiększona wilgotność gleby oraz półcień lub cień to idealne warunki by taki teren obsadzić gatunkami porastającymi w środowisku naturalnym zbocza górskich lasów oraz lekko ocienione kamieniste tereny wokół strumieni i potoków.

Stworzone z głazów oraz większych kamieni kieszenie skalne, po napełnieniu przepuszczalnym, neutralnym lub lekko kwaśnym podłożem, można obsadzić pięknymi klejnotami górskiej flory. Tutaj dogodne warunki do rozwoju oraz obfitego kwitnienia znajdą lewizje liścieniowe (Lewisia cotyledon), urdziki górskie (Soldanella montana), spokrewnione z fiołkami afrykańskimi Ramony pirenejskie (Ramonda pyrenaica) oraz wulfenie (Wulfenia carinthiaca), a także całe multum innych gatunków.

Obsadzając tak zaaranżowane półki skalne oraz cieniste rabaty nie wolno zapomnieć o paprociach, które wniosą do ogrodu koronkowe piękno delikatnych liści, kojarzące się niepodzielnie z wędrówkami po górskich szlakach.

Wyższy murek oporowy zbudowany z pustaków wypełnionych ziemią, może się także stać okazją do posadzenia roślin. Powstanie prawdziwie ozdobne podnóże skarpy.

Jeśli właścicielom posesji nie zależy na stworzeniu pełnego ciekawostek ogrodu na posiadanej skarpie, to można ją przekształcić w zielone zbocze, sadząc na całej powierzchni niskie oraz płożące formy krzewów ozdobnych. Przed przystąpieniem do sadzenia roślin warto pozbyć się wieloletnich chwastów, ponieważ walka z nimi, kiedy rośliny zadarniające będą w pełnym rozwoju, może okazać się bardzo uciążliwa.

Podobne tematy w poradniku ogrodniczym:

• Ogród na skarpie
• Skalniak w ogrodzie

Uprawiając w ogrodzie, cebule hiacyntów sadzi się jesienią, pod koniec września. Wymagają stanowisk słonecznych i żyznej, dość przepuszczalnej gleby. Cebule umieszcza się w ziemi na głębokości 10 do 20 cm i w rozstawie od 15 do 25 cm. Warto jednak pamiętać, że z roku na rok hiacynty kwitną coraz słabiej i co jakiś czas warto kupić nowe.

Jak wspomniałem wyżej, hiacynty są obecnie coraz częściej pędzone na kwitnięcie w okresie zimowym i stosowane w kwiatowych kompozycjach. Są niedrogie i niezbyt kapryśne. Nie wymagają częstego podlewania, ponieważ magazynują wodę w łodydze i cebuli. O ich popularności we florystyce zadecydował niewątpliwie ich niesamowity zapach. Hiacynt, podobnie jak jaśmin, róża, lilia czy tuberoza, stanowi jedną z najczęściej spotykanych nut zapachowych w kompozycjach perfum. Wśród zapachów sygnowanych nazwiskami największych kreatorów mody, w ponad 200 kompozycjach wyczuwa się hiacyntowy aromat. Nutę hiacynta zawiera m. in. kultowy, pudrowy i romantyczny Anais Anais od Cacharel, uderzająco świeży i nowoczesny Chance od Chanel, czy ciepły i niezobowiązujący Burberry Weekend. W tych zapachach każda kobieta znajdzie coś dla siebie.

Poza doznaniami zapachowymi, hiacynty jednak przede wszystkim cieszą nasze oczy. Ze względu na swój bezpretensjonalny charakter świetnie prezentują się w wiklinowym koszyczku w rustykalnym połączeniu z wiosennymi kwiatami: słoneczno-żółtymi narcyzami, kontrastującymi szafirkami, czy tulipanami o różnokształtnych płatkach. Zwolenników bardziej nowoczesnych, minimalistycznych dekoracji z pewnością zachwycą hiacynty w przezroczystych lub kamionkowych wazonach i osłonkach w wydaniu solowym. Ponadto, intensywnie kolorowe okazy idealnie współgrają z wnętrzami i dodatkami w ostrych, neonowych barwach. Wachlarz zastosowań jest zatem spory.

Rośliny te coraz częściej występują też w bukietach. Gęste kwiatostany hiacyntów stanową doskonalą bazę kompozycji florystycznych. Dobrze prezentują się zestawione z delikatnymi frezjami, pełnymi peoniami, czy rzadko spotykanymi w Polsce zawilcami, jak i we własnym różnobarwnym towarzystwie. Hiacynty pięknie wyglądają w krótkich wiązankach o półkolistym kształcie, doskonale nadających się na bukiety ślubne. Wstawione do owalnego lub kwadratowego pojemnika i równo przycięte tworzą oszczędną w formie, geometryczną kompozycję idealną do ozdoby biur, hotelowych lobby, restauracji i mieszkań.

Różnobarwność hiacyntów dostarcza mnóstwo możliwości w kompozycji wiązanek. Hiacynty występują w odcieniach błękitu, fioletu, różu, czerwieni, bieli, a nawet żółtego i oranżu. Wyglądają zjawiskowo w monochromatycznych zestawieniach kwiatów o różnej fakturze i odcieniach tej samej barwy. W tym sezonie wyjątkowo modnie prezentują się bukiety pełne hiacyntów w różowych, fioletowych i pomarańczowych barwach. Zupełnym hitem stały się niedawno biało-zielone wiązanki ślubne z hiacyntami w roli głównej.

Na koniec zapraszam do obejrzenia filmu przygotowanego przez Biuro Kwiatowe Holandia, na którym pokazano krok po kroku jak tworzyć kompozycje kwiatowe z hiacyntami. Mam nadzieję, że film będzie dla Was fajną inspiracją i zachęci do tworzenia własnych kwiatowych ozdób mieszkań, nie tylko w zimie.

Zobacz także w poradniku ogrodniczym:

• Pędzenie roślin cebulowych

Wykorzystano fragmenty informacji prasowej nadesłanej przez Sigma International (Poland) Ltd Sp. z o.o.

Dobierając właściwe gatunki oraz bardzo dekoracyjne odmiany ogrodowe można uzyskać ciekawe efekty kolorystyczne, utrzymujące się przez cały rok ze względu na trwały charakter ulistnienia większości roślin iglastych.

Zastosowanie tych roślin w ogrodzie jest uniwersalne i zależy jedynie od wymagań glebowych oraz formy wzrostu poszczególnych gatunków. Wiele z nich można wykorzystywać na utworzenie zimozielonych żywopłotów oddzielających ogród od ruchliwej ulicy oraz ciekawskich spojrzeń przechodniów. Powoli rosnące gatunki mogą być sadzone na rabatach kwiatowych oraz skalniakach i wrzosowiskach, gdzie będą stanowiły ciekawe akcenty także podczas zimy. Formy szczepione, sadzone pojedynczo na tle parkanu, muru lub trawnika, będą stanowiły bardzo atrakcyjne uzupełnienie ogrodowej kompozycji, wnosząc swoja formą wyszukane piękno. Również niewielkie balkony oraz tarasy zyskają wiele na urodzie, jeśli zostaną umieszczone na nich skrzynie lub duże donice z pojedynczymi roślinami lub niewielką kompozycją utworzoną z miniaturowych form iglaków.

Wprowadzenie do ogrodu odmian roślin iglastych o atrakcyjnie zabarwionych pędach sprawi, że stanie się on miejscem pełnym kolorów także w czasie jesienno-zimowych miesięcy, kiedy najtrudniej na działce o barwy lata.

Słoneczne akcenty żółtej barwy wniosą do ogrodu formy ozdobne sosny pospolitej o złocistych igłach, wyrastających po kilku latach w średniej wielkości drzewa, odmiany świerków o intensywnie złocistych młodych przyrostach zachowujących soczyste kolory aż do początku lata, a także wiele odmian cyprysików groszkowatych oraz żywotników zachodnich, które można z powodzeniem wykorzystać na strzyżone żywopłoty. W lekkim cieniu doskonale sprawdzą się niewymagające odmiany cisa pospolitego o złocistych igłach, lecz należy pamiętać, że jak większość odmian w żółtych barwach, także i one prezentują swoje walory najlepiej w miejscu, gdzie dociera dużo słońca.

Stalowo błękitne barwy igieł, tak charakterystyczne dla wielu iglaków, wnoszą do ogrodu chłodne piękno dodając do palety barw roślin ozdobnych uprawianych na rabatach kolejne odcienie. Wśród odmian o srebrzystym zabarwieniu igieł przodują, osiągające spore rozmiary, świerki kłujące, odmiany cyprysika łuskowatego oraz cyprysika groszkowego, odznaczającego się umiarkowanym tempem wzrostu. Także duży wybór panuje pośród odmian cyprysika Lawsona, który jednak może okazać się bardziej podatny na przemarzanie, zwłaszcza jeśli rośliny są posadzone w miejscu narażonym na silne podmuchy mroźnych wiatrów w okresie zimy. Ciekawie prezentuje się także srebrnolistna odmiana cyprysika nutkajskiego o charakterystycznie przewieszającym się wierzchołku.

Jednak barwy to nie wszystko, co oferuje świat roślin iglastych. Jest to także ogromna rzesza karłowych odmian, w wielu przypadkach uzyskanych przez szczepienie znalezionych w środowisku naturalnym pędów na podkładkach, charakteryzujących się normalnym tempem wzrostu. Rośliny uzyskane w ten sposób mogą stanowić zarówno dekorację niewielkich powierzchni ogrodów skalnych, jak też spełniać rolę reprezentacyjną, rosnąc pojedynczo na tle dużej powierzchni trawnika.

Także wśród rozmnażanych wegetatywnie siewek typowych gatunków wysokich pojawiają się od czasu do czasu egzemplarze o słabej sile wzrostu, które bardzo szybko zostają włączone w poczet ogrodowych mieszkańców, pełniących funkcje dekoracyjną. Wśród iglaków karłowych oraz szczepionych spotkać można niemal wszystkie gatunki roślin iglastych występujących w przyrodzie.

Polecamy również w poradniku ogrodniczym:

• Iglaki w ogrodzie

Poniżej przedstawiamy rodzaje roślin wrzosowatych, najczęściej spotykanych w polskich ogrodach, oraz podstawowe wymagania jakie należy spełnić, by cieszyć się ich obecnością na działce przez dłuższy okres czasu.

Wrzosy uprawiane obecnie w ogrodach to wachlarz ponad 500 odmian pochodzących z krzyżowania wrzosu pospolitego (Calluna vulgaris). Poszczególne odmiany mają zróżnicowany pokrój, wysokość, kolor oraz kształt kwiatów a także zmienne zabarwienie liści. Również termin kwitnienia poszczególnych odmian jest dość rozłożony w czasie. Pierwsze kwiaty pojawiają się już w pierwszej dekadzie lipca na odmianie „Alba Praecox” o śnieżonobiałych kwiatach, ale już tydzień później przyłączają się czerwono kwitnąca „J.H. Hamilton” oraz różowa „Radnor”. Początek sierpnia obfituje w różnobarwne odmiany z grupy wrzosów wysokich, jak na przykład „Allegro” czy też „Carmen”. Od połowy sierpnia aż do końca września na rabatach rozkwitają praktycznie wszystkie odmiany, pokazując prawdziwe piękno tej grupy roślin. Wczesna jesień to także okres kiedy zakwitają piękne odmiany wrzosów o nietypowej barwie liści. Można wtedy podziwiać m. in. srebrzystolistną odmianę „Silver King” o fioletowych kwiatach, kwitnącą na biało odmianę „Alicia” oraz purpurową „Firefly” o złocistym ulistnieniu.

Wrzosy radzą sobie bardzo dobrze na stanowiskach słonecznych i suchych, lekkich, kwaśnych glebach. W zależności od odmiany, są obsypane drobnymi kwiatami od lata do końca jesieni.

Najlepsze warunki wzrostu dla wrzosów panują na lekkich, przepuszczalnych i bardzo kwaśnych glebach, gdzie nie grozi roślinom stagnująca woda. Dodatek do podłoża częściowo rozłożonego igliwia lub ściółki z opadłych liści pozytywnie wpłynie na ich prawidłowy wzrost.

Azalie to powszechna nazwa, należących do rodzaju Rhododendron, gatunków zrzucających liście przed nadejściem zimy. Ze względu na to, że zimują w postaci bezlistnych pędów, są znacznie mniej narażone na działanie ostrego słońca oraz mroźnych wschodnich wiatrów niż zimozielone różaneczniki. Najlepiej rozwijają się na żyznych, dość wilgotnych glebach, w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu. Ponieważ ich system korzeniowy znajduje się płytko pod powierzchnią gleby, należy dbać o stałą umiarkowaną wilgotność podłoża oraz ściółkować krzewy korą drzew iglastych, dodatkowo zakwaszającą stanowisko uprawy. Przed nadejściem zimy warto zabezpieczyć jedynie młode rośliny oraz egzemplarze posadzone na nieosłoniętych od wiatru stanowiskach.

Przy odpowiednim doborze odmian azalii, można cieszyć się ich kwiatami przez kilka miesięcy. Odmiany wielkokwiatowe azalii uprawiane w ogrodach należą w czasie kwitnienia do najpiękniejszych roślin ogrodowych, zachwycających co roku swoim wdziękiem każdego, kto na nie spojrzy. Kwitnące w maju odmiany o intensywnie pomarańczowych kwiatach jak np. „Gibraltar” i „Koningin Emma” oraz śnieżono biała odmiana „Persil” z żółtą plamą na górnym płatku, to tylko przykłady odmian, za którymi warto się rozejrzeć podczas wiosennej wizyty w centrum ogrodniczym.

Różanecznik katawbijski „Omega” obsypany wspaniałymi lilioworóżowymi kwiatami. Kwiaty zebrane są po 10 do 20 w szeroko-kuliste, zwarte kwiatostany. Kwitnie od maja do czerwca.

Różaneczniki to zwyczajowa nazwa roślin zimozielonych, należących do rodzaju Rhododendron, do którego zaliczane są także gubiące jesienią liście azalie. Wymagają one częściowego ocienienia oraz dość grubej warstwy próchnicznego kwaśnego podłoża o umiarkowanej wilgotności. Kwitnące egzemplarze prezentują się najlepiej na ciemnym tle gęstego żywopłotu lub ceglastej ściany budynku.

Wśród kilku popularnych gatunków różaneczników zawsze zielonych można spotkać całą gamę wyselekcjonowanych odmian ogrodowych, kwitnących w różnych kolorach i terminach. Odmiany powstałe przy udziale różanecznika fioletowego (Rhododendron catawbiense) są bardzo wytrzymałe na spadki temperatury nawet poniżej minus 30°C i dzięki temu nadają się do uprawy na terenie całego kraju, pod warunkiem zapewnienia im zimowej osłony przed ostrym słońcem oraz wysuszającymi wiatrami. Jedne z najpiękniejszych odmian mieszańcowych, należących do tej grupy, to „Catharine van Tol” o malinowych płatkach, ciemnoczerwona „Nova Zembla” oraz „Kokardia”, kwitnąca ciemno liliowymi kwiatami, z wyraźnym purpurowym rysunkiem na powierzchni górnego płatka.

Podobne tematy w poradniku ogrodniczym:

• Zakładanie wrzosowiska
• Jak urozmaicić wrzosowisko?
• Byliny i rośliny cebulowe na wrzosowisku
• Różaneczniki (rododendrony)
• Mikoryza wrzosowatych, czyli sekret pięknych różaneczników, azalii i wrzosów

Mimo, iż pojawiły się tylko dwa wpisy na blogach, to jednak uzyskaliśmy ciekawy przekrój opinii. Otóż jeden wpis znalazł się na blogu profesjonalnym, prowadzonym przez doświadczonego hodowcę roślin, a drugi, to wpis z punktu widzenia amatora, miłośnika uprawy roślin.

Pierwszy z w/w wpisów pojawił się na blogu sklepu internetowego Florini.pl – we wpisie Jak umiejętnie dobierać rośliny do ogrodu – wyszukiwarka roślin, będąca częścią naszej Encyklopedii Roślin, została zaproponowana jako narzędzie ułatwiające dobór roślin do ogrodów, w których panują określone warunki klimatyczne i glebowe. Jest mi niezmiernie miło, że komentarz dotyczący naszej Encyklopedii Roślin znalazł się w towarzystwie profesjonalnych i użytecznych porad, udzielanych na blogu Florini.pl

Kolejny wpis poświęcony naszej Encyklopedii Roślin znalazł się na blogu kulinarnym „Sprawdzone przepisy” (http://jakiesmaczne.blogspot.com), którego autor we wpisie Czy znacie jakąkolwiek Encyklopedię Roślin, zamieszczoną w Internecie? poświęcił naszej encyklopedii dość sporo uwagi i przeprowadził test wyszukiwarki roślin. Zachęcam do odwiedzin tego bloga, nie tylko po to aby przeczytać opinię o naszej Encyklopedii Roślin, ale też po kila ciekawych przepisów na ciasta (aż ślinka cieknie) oraz poradę jak samodzielnie uzyskać sadzonkę ananasa po zjedzeniu jego smakowitego owocu.

Za oba wpisy bardzo dziękuję. Zgodnie z moją obietnicą do autorów obu blogów powędrują obiecane upominki. Jak widać na załączonym obrazku, nasz urodzinowy tort jest już nadgryziony, a pozostali blogerzy, którzy nie wzięli udziału w naszej zabawie, niech żałują, że tortu nie zasmakują :-)

Dodatkową motywacją był wpis na pewnym zaprzyjaźnionym blogu. Zacznę właśnie od tego wpisu. Otóż Pani Justyna Cieślachowska, autorka firmowego bloga Gaudium Garden napisała wpis „Zaawansowane wyszukiwarki roślin”. We wpisie tym Pani Justyna przedstawia 6 stron internetowych z leksykonami i encyklopediami roślin, które umożliwiają dobór roślin wg określonych kryteriów. Każda witryna jest opisana wg określonego schematu, co umożliwia ocenę tych stron i porównanie ich wad i zalet. I tak Pani Justyna wyróżnia, która witryna ma największą bazę roślin, która najlepsze opisy roślin, a która najbardziej praktyczną wyszukiwarkę roślin. Wpis zawiera naprawdę ciekawą porcję informacji dla osób poszukujących stron z encyklopediami roślin. To taki praktyczny, krótki przegląd rynku polskich internetowych encyklopedii i leksykonów roślin.

Z ogromnym zainteresowaniem to zestawienie przeczytałem i niezmiernie mnie ucieszyło, że wśród wymienionych stron znalazła się i nasza encyklopedia roślin kwiaty-ogrody.pl

Mało tego, okazuje się, że zdaniem Pani Justyny nasza encyklopedia wypada całkiem nieźle w porównaniu do konkurencji. Dziękuję bardzo Pani Justyno za to wyróżnienie. Na pewno ucieszą się też pozostali współautorzy, bo doceniła Pani nasz wspólny trzyletni wysiłek!

Wszyscy poznaliśmy się na forum portalu PoradnikOgrodniczy.pl i to na tym forum zrodził się pomysł na encyklopedię roślin. Naszym celem jest stworzenie największej w Polsce bazy roślin ogrodowych i doniczkowych z możliwością wyszukiwania wg cech wyglądu i wymagań uprawowych. W ten sposób chcemy ułatwić dobieranie roślin i samodzielne projektowanie ogrodu.

Zbliżające się 3 urodziny encyklopedii roślin kwiaty-ogrody.pl i wpis na blogu Gaudium Garden dały pomysł na konkurs dla naszych czytelników i aktywnych internautów. Konkurs dla wszystkich, którzy piszą własne blogi lub mają własne strony internetowe.

Zapraszam Was do wizyty na stronie kwiaty-ogrody.pl – koniecznie wypróbujcie naszą wyszukiwarkę roślin i oceńcie jak działa. Czy spełnia Wasze oczekiwania? Swoje opinie opublikujcie na Waszych blogach i stronach internetowych, a autorom najciekawszych wpisów wyślę w nagrodę drobne upominki.

Oto, co dokładnie należy zrobić:

• odwiedź stronę kwiaty-ogrody.pl i przetestuj naszą wyszukiwarkę roślin
• umieść na swojej stronie lub blogu opinię o naszej encyklopedii roślin i koniecznie podlinkuj do kwiaty-ogrody.pl
• wyślij do mnie na adres biuro@poradnikogrodniczy.pl linka do wpisu na Twoim blogu lub stronie abym mógł go zobaczyć, zasugeruj też który upominek chcesz otrzymać

Oczywiście piszcie o swoich prawdziwych odczuciach. Czekam również na krytyczne opinie. Piszcie zatem i o tym co Wam się na stronie podoba, jak i o jej wadach. Wszelkie pomysły na poprawienie strony kwiaty-ogrody.pl są mile widziane. Na Wasze wpisy czekam do 4 stycznia 2012 roku. Potem wybiorę autorów najciekawszych wpisów i tutaj na blogu ogłoszę kto otrzyma ode mnie upominki. Będą też linki do wyróżnionych blogów.

Nagrody to:
1) kalendarze z logo PoradnikOgrodniczy.pl na 2012 rok (5 sztuk)
2) płócienne torby z logo PoradnikOgrodniczy.pl (5 sztuk)
3) jesienne wydanie czasopisma Garden&Garden (1 sztuka)

Zainteresowanych zapraszam do udziału w naszej zabawie i pisania na temat strony kwiaty-ogrody.pl Przypominam – na Wasze wpisy czekam do 4 stycznia 2012 roku.

Pozory często mylą. Nie dajmy się zwieźć złudzeniu, iż zimą nie mamy ogrodowych obowiązków. Doglądając roślin w zimne dni grudnia i stycznia, pracujemy nad ich dobrym wyglądem w nowym sezonie. W ten mroźny czas nie musimy jednak spędzać całych dni w ogrodzie. Wystarczy kilka chwil, aby wykonać większość obowiązków.

- Ogrodnicze prace w środku zimy polegają głównie na działaniach kontrolnych i zapobiegawczych. Powinniśmy regularnie strząsać śnieg z gałęzi, aby nie pękały pod jego ciężarem. W styczniu pogoda bywa kapryśna – w ciągu dnia temperatura może wzrosnąć powyżej zera roztapiając pokrywę śniegową, która wieczorem znów zmienia się w lodową bryłę. W takim przypadku należy niezwłocznie rozkruszyć powstałą skorupę. Ważne jest także sprawdzenie stanu otulin wokół drzew oraz stroiszy na mniejszych roślinach, takich jak trawy czy byliny. W sytuacji gdy maty ochronne zsunęły się, trzeba je poprawić, a rozwiane stroisze ponownie ułożyć i przykryć niedużą ilością śniegu. Do regularnych czynności zaliczamy także doglądanie drzew w poszukiwaniu szkodników lub grzybów. W przypadku ich obecności należy wykonać opryski ekologicznymi środkami. Chore i porażone rośliny, zasychające pędy oraz liście trzeba usunąć, np. sekatorem uniwersalnym – powiedział Andrzej Cieciuch, ekspert firmy Husqvarna.

W trakcie zimy rodzaj prac ogrodowych jest wyznaczany przez pogodę. Gdy panuje duży mróz, a opady śniegu są obfite, musimy skupić się na usuwaniu śniegu wokół posesji. Chodniki, ścieżki czy drogi dojazdowe muszą być odśnieżone, aby zapewnić bezpieczeństwo przechodniom i domownikom. Najszybciej i najłatwiej z białym puchem poradzą sobie odśnieżarki spalinowe. Na mniejszych powierzchniach sprawdzi się sprzęt jednostopniowy, np. Husqvarna ST 121E. Z kolei większe tereny wymagają mocniejszych pługów wirnikowych. Husqvarna w swoim asortymencie posiada wydajne odśnieżarki, radzące sobie nawet na terenie o zróżnicowanym ukształtowaniu – ST 276EP lub ST 268EPT. Oba wyposażone zostały w system dwustopniowy. Dzięki niemu śnieg jest najpierw zbierany przez podajnik ślimakowy, a następnie wyrzucany przez wysokoobrotową dmuchawę.

ST 276EP jest najpotężniejszym pługiem wirnikowym, oferowanym przez firmę Husqvarna. Z kolei model 268EPT posiada specjalnie zaprojektowane gąsienice. Jest to innowacyjne rozwiązanie wśród pługów wirnikowych, gwarantujące świetną przyczepność. Odśnieżony teren można posypać także specjalnym środkiem, aby uniknąć poślizgnięcia. W tym celu nie należy stosować soli, ponieważ jest ona szkodliwa dla roślin. Lepszym rozwiązaniem jest chlorek magnezu.

Warto również pamiętać, aby nie usuwać pokrywy śnieżnej z trawników lub rabat. Dla roślin jest to naturalny izolator, chroniący przed utratą ciepła. Z kolei gdy pogoda jest mroźna i bezśnieżna możemy zadbać o skuteczniejszą izolację dla roślin, rozrzucając korę, trociny lub agro-włókninę jako otuliny.

Jeżeli temperatura nie spada poniżej -5˚C, dobrym pomysłem jest wykonanie delikatnego przycinania roślin. Podczas zimy, gdy korony drzew są najbardziej przejrzyste, możemy dostrzec, które gałęzie są najmocniejsze, a które słabsze. Należy usunąć wątłe oraz krzyżujące się gałęzie, aby drzewa mogły rozwijać się prawidłowo. Krzewy wymagają pielęgnacji z podobnych powodów. Ich przyrost na wiosnę będzie lepszy, gdy lekko prześwietlimy zbyt gęste gałęzie. Starsze odrośla należy przyciąć u spodu, co ułatwi rozwój młodszych. Do takich zadań najlepiej użyć piły do okrzesywania lub nożyc do krzewów.

Zobacz także w poradniku ogrodniczym:

• Praktyczne rady na zimę
• Odśnieżanie dachów i terenów przydomowych
• Odśnieżanie ogrodu

Wykorzystano fragmenty materiału prasowego nadesłanego przez ComPress S.A.